Saturday, August 2, 2014

လိုက္မွာလားကြယ့္ ခ်စ္တဲ့သူ

လာသြားစို႔ေလ
မိုးရြာေနၿပီ
ထီးမပါဘဲ စိုခ်င္စိုပါေစ
ေခါင္းေတြကို ေမာ့ထား
မိုးစက္ေတြၾကားမွာ
ေလဟုန္ကိုခြင္း
ေတာင္က်ေရလို အျပင္းႏွင္။

ဘဝလမ္းမွာဆို
ပကာသနေတြ မလိုဘူး
ပန္းတိုင္ဘဲ လိုတယ္
ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မမွာ
တူတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မလိုဘူး
နားလည္မႈကိုပိုက္
လိုက္ခဲ့ပါခ်စ္သူ။

သတ္မွတ္တဲ့လမ္း
မေျပာင္းစတမ္းေပါ့
ခက္ခ်င္ခက္ ၾကမ္းခ်င္ၾကမ္း
မၿငီးစတမ္းေနာ္
အျပစ္ဆိုျမဴမထင္
မၿငိဳျငင္နဲ႔
လိုက္မွာလားကြယ့္ခ်စ္တဲ့သူ။

Wednesday, April 23, 2014

ေျခရာ

                       သူ႔ကို သတိမရေတာ့ဘူးရယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္က ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေတြ တိုက္ဆိုင္တိုင္း သတိရၿပီး မၾကာခဏ ကိုယ့္ကို္ယ္ကို သတိေပးရတဲ့အခါေတြလည္း ရိွရဲ႕။ သူ႔ကို ေမာင္ေရ လို႔ စိတ္ထဲကသာ ေခၚဖူးၿပီး အျပင္မွာ ေရာ တစ္ကိုယ္တည္းေတာင္ ႏႈတ္ကထြက္ဖို႔ မရဲခဲ့တဲ့ကၽြန္မ အျဖစ္က တစ္ဖက္သက္အခ်စ္လည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘဲ ကံၾကမၼာနဲ႔ မာနေၾကာင့္ ဆိုတာ ေသခ်ာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တရမွာ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မဘာသာ အေကာင္းဆံုး ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ထားပါတယ္။
                        သူနဲ႔ စေတြ႕ခဲ့တဲ့ေန႔က ကၽြန္မဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ႀကီးမားတဲ့ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုနဲ႔ နိမ့္ဆင္းသြားတဲ့ ေန႔လည္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔ မတိုင္ခင္ညကမွ ေဖေဖ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားလို႔ ငိုေနတဲ့ မ်က္လံုး မို႔အစ္အစ္ေတြနဲ႔ IETS စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္တဲ့ေန႔ေပါ့။ တိုကင္နံပါတ္က သူနဲ႔ ကၽြန္မက ေရွ႕ေနာက္လည္း ျဖစ္ေနၿပီး အယူသည္းတဲ့ ကၽြန္မက ရထားတဲ့ နံပါတ္ (၂၂) ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ နဲ႔ လဲခ်င္ေတာ့ သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး သူနဲ႔ နံပါတ္ခ်င္းလဲလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မပါလာတဲ့ ပါတ္စပို႔ပံုက ေရာင္စံုကာလာနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အျဖဴ အမဲပံု ျဖစ္ေနေတာ့ သူက ကၽြန္မကို အျမန္ရမယ့္ ဓါတ္ပံုဆိုင္ကို လိုက္ျပရင္း ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး တိုကင္နံပါတ္အသစ္ ျပန္ယူခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔က သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း မခ်စ္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ရိုးသားတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ ကူညီစာနာတတ္မႈေတြေၾကာင့္ေလးစားခဲ့ရတယ္။ သူ႔ကို ေနာက္လည္း စာၾကည့္တိုက္မွာ မၾကာခဏေတြ႕တာရယ္၊ ကၽြန္မနဲ႔ က်ဴရွင္အတူတက္တဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကတစ္ဆင့္ ခင္မင္သြားတာရယ္ သူနဲ႔ မၾကာခဏ ဆံုမိတတ္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မက ေက်ာင္းလည္း မတူျပန္ဘူး။ သူနဲ႔ စသိခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ မိုးရာသီမွာ။ မိုးေတြရြာတဲ့ ေန႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ထီးမေဆာင္းတတ္တဲ့ ကၽြန္မကို သူလိုက္ပို႔ခဲ့ဖူးတယ္။ မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ထီးမေဆာင္းတဲ့ကၽြန္မကို ထီးေဆာင္ထားဖို႔ မၾကာခဏ ေျပာေပမယ့္ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလုိ နစ္နစ္နာနာ မေျပာတာကိုလည္း ကၽြန္မ သတိထားမိေနခဲ့တာပါ။
                          ကၽြန္မႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေလွ်ာက္သလို သူလည္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္တာ၊ ေဖာင္ျဖည့္တာ၊ ေထာက္ခံစာရဖို႔ စုေဆာင္းတာေတြ ေၾကာင့္လည္း သူနဲ႔ ကၽြန္မပိုမို ခင္မင္ရင္းႏွီးလာေစခဲ့မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ စကားေျပာရင္ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ခဲ့တာေတြလည္း မရိွေပမယ့္ သူကၽြန္မကို ခ်စ္ေနမယ္လို႔လည္း မထင္ခဲ့ေပမယ့္ သူကၽြန္မေရွ႕ကေန မေျပာမဆို ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသူ႔ကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မမိသားစုက ကၽြန္မကို အျခားသူတစ္ေယာက္နဲ႔ သေဘာမတူတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျဖႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ "သမီးမွာေစာင့္ေနတဲ့ ခ်စ္သူရိွတယ္ေမေမ။ သမီးဘယ္သူ႔ကိုမွ စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ စိတ္မပူပါနဲ႔" ဒီစကားတစ္ခြန္းကိုသာ ေျပာႏိုင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘာလုပ္ေနလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မမသိပါဘူး။ မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူကၽြန္မကို ခ်စ္လား၊ မခ်စ္ဘူးလား ကၽြန္မ မသိခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေသခ်ာေနခဲ့တာ တစ္ခုရိွတယ္။ သူကၽြန္မဆီကို တစ္ေန႔ျပန္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒါ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရူးမိုက္တဲ့ အခ်စ္ျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ သူထြက္သြားၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ကၽြန္မထက္ငယ္ၿပီး အရမ္းဝမ္းနည္းတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကို ကၽြန္မလက္ခံလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မသူ႔ကို မခ်စ္ပါဘူးလို႔ ဘယ္လိုေျပာေျပာ မိသားစုကေရာ ပါတ္ဝန္းက်င္ကပါ မယံုၾကည္ၾကဘူးေလ။ ကၽြန္မပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေၾကာက္ရြံ႕မုန္းတီးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကကၽြန္မ ကို္ယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ အရာဘဲေလ။ ကၽြန္မသတၱိရိွရိွ ရင္ဆိုင္ရတာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္နဲ႔ လဲလွယ္လိုက္ရတဲ့ ႏွလံုးသားက ကၽြန္မရဲ႕ ႏွလံုးသား တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မစိတ္ထဲက ေမာင္လို႔ ျမတ္ႏိုးစြာေခၚခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႔ႏွလံုးသားပါ အဆစ္ပါတယ္ ဆိုတာ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာမွ ကၽြန္မသိခဲ့ရတာပါ။
                       ကၽြန္မရဲ႕ အသက္ (၂၃) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေမြးေန႔မွာ သူေရာက္လာပါတယ္။ သူကၽြန္မအိမ္ကို လာေခၚပါတယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ သူကၽြန္မကို ေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္စကားကိုလည္း ကၽြန္မ တစ္သက္မွာ တစ္ႀကိမ္သာ ၾကားခြင့္ရိွမယ္ဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ္။ အရာအားလံုးကို ကၽြန္မဆံုးရံႈးသြားၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ တစ္ဆစ္ဆစ္နာက်င္စြာ ငိုေနေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့သလို၊ ဘယ္လိုမွ မခံစားရသလို ဟန္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းကၽြန္မ မွာ ရိွေနခဲ့တာ ကၽြန္မ မခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သူေတာ္ထားၿပီး ေန႔တိုင္းနာက်င္ေနရာက ထံုသြားလို႔ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ သူမသိေအာင္ ကၽြန္မငိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး သတိရတိုင္း၊ မိုးသည္းသည္းရြာတိုင္း ရင္ထဲမွာ နာေနပါတယ္။ 
                        ကၽြန္မ သူ႔ကို ျပန္ေျဖခဲ့တဲ့စကားကေတာ့ "ငါ့မွာ အခု ခ်စ္သူရိွေနတာ တစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္လရိွၿပီ သူငယ္ခ်င္းေရ။ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းလိုဘဲ ဆက္ၿပီးခင္ခင္မင္မင္ ေနၾကရေအာင္ပါ။" သူ႔ကို ကၽြန္မခ်စ္ခဲ့တာ ေစာင့္ေနခဲ့တာကို အဲဒီေန႔က မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ျပန္ေျပာဖို႔ စိတ္ကူးမရိွခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကို မနာက်င္ေစခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္မကို မယံုၾကည္ၾကတဲ့ ပါတ္ဝန္းက်င္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာကလည္း နည္းပါးလွပါတယ္။ ကၽြန္မခ်စ္ပါတယ္လို႔ ႏႈတ္ကအေျဖေပးထားတဲ့ ခ်စ္သူအေပၚ ေစာင့္ထိန္းမႈနဲ႔ သစၥာတရားေတာ့ အနည္းဆံုးေပးရမယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ကၽြန္မခ်စ္သူကို ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈမွ ကင္းေဝးပါေစ လို႔သာ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းရင္း သူေျပာျပတာေတြ နားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူကၽြန္မကို ခ်စ္ခဲ့တာကို သိရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မအတြက္ အင္အားျဖစ္ေစခဲ့တာ ေၾကာင့္ သူ႔ကို အျမဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူက အေမစကားကို အရမ္းနားေထာင္တဲ့ သားျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကို ခ်စ္ေၾကာင္းဖြင့္ဟဖို႔ကို အခ်ိန္ေနာက္က်သြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာခဲ့တဲ့ အသက္ (၂၄) မွ ရည္းစားထားမယ္ ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မစဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္ (၁) ႏွစ္တိတိေပးတဲ့ အေနနဲ႔ အသက္ (၂၃) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေန႔မွာ လာေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ့ အခါ သူ႔ကို ကၽြန္မ မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ စဥ္းစားေပးတဲ့သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္လို႔ ပိုေတာင္မွ မေျပာရက္ပါဘူး။ ကၽြန္မေျပာလိုက္ရင္ သူပိုနာက်င္သြားေတာ့မွာ။ ကၽြန္မကလည္း အေၾကာင္းတစ္စံု တစ္ရာမရိွဘဲ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ရိွခ်စ္သူကို စိတ္ဆင္းရဲေစၿပီးမွ ရယူမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မယံုၾကည္ပါဘူး။ သူေနာက္ဆံုးေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေမ့ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ "နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ငါတစ္သက္မွာ တစ္ခါဘဲ ေျပာမယ္ ေနာင္လည္း ထပ္ေျပာမွာ မဟုတ္လို႔ တကယ္လို႔ နင္ အခု လက္ရိွတြဲေနတဲ့ ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္တဲ့ အခါငါ့ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ငါနင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ႏွစ္ခါ မေျပာဘူး။" ကၽြန္မအဲဒီစကားကို ၾကားရတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက သိခဲ့ပါတယ္ သူနဲ႔ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ ဆံုဆည္းေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ မာနက အဲဒီ ႏွစ္ခါစကားမေျပာမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္မအျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပတ္ၿပီး သူ႔ရင္ခြင္ကို ျပန္ဝင္ဖို႔ ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ခဲ့လို႔ပါ။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြမွာ က်ိန္စာသင့္သြားခဲ့ၿပီလို႔ သိလိုက္ပါတယ္။
                          ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ကၽြန္မႏိုင္ငံျခားမွာ ရိွေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔ဆီက သူငယ္ခ်င္း ေမတၱာသန္႔သန္႔ေလးနဲ႔ ပို႔ေပးတဲ့ အားေပးတဲ့ စကားေတြ၊ ဖုန္းမက္ေဆ့ဂ်္ေတြကို ကၽြန္မ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး လက္ခံရရိွခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ ပါတ္သက္တာအားလံုးကို ကၽြန္မ ျမတ္ႏိုးစြာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ထံကို ဘာမတ္ေဆ့ဂ်္မွ တုန္႔ျပန္ပို႔ေပးခဲ့ျခင္း မရိွတာ ကၽြန္မဘက္က ခ်စ္ျခင္းေတြကို သူသတိထားမိသြားမွာ၊ သူသြားမယ့္လမ္းမွာ ေနာက္ဆံငင္မွာကို ကၽြန္မအလြန္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကခဲ့တာမို႔ပါ။ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း သူ႔ကို သတိရယံုသာ။ သူေျပာခဲ့သလို ကၽြန္မခ်စ္သူနဲ႔ ျပတ္စဲခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္မသူ႔ကို ေျပာျပဖို႔ ကၽြန္မရဲ႕ မာနက ခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူး။ 
                          အရာရာဟာ ဘဝမွာ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔ သူဆက္လက္သြားေနပါတယ္။ ေဖေဖ ကၽြန္မကို တစ္ခ်ိန္က သင္ေပးခဲ့သလို သူ႔ကို ေျပာျပခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ 
"အခ်စ္မွာ မ်က္ေစ့ မရိွပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားခ်က္တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ေတြ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့အခါ ဘဝ ကို ဘဝ အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ရတာပါ။"
                          ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေနာင္တလည္း မရိွပါဘူး။ သူ႔ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္ မရိွတဲ့အတြက္လည္း ေနာင္တမရပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို သူပိုင္ဆိုင္ရၿပီး သူလိုခ်င္သလို သာယာတဲ့ မိသားစုေလး တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ရပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္း သတိရရင္ သူေရာ အေဒၚတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေမေမကိုေရာ ေမတၱာပို႔ေပးခဲ့ရံုသာ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မေစာင့္စည္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ သစၥာတရားနဲ႔ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြ တကယ္မွန္ကန္ခဲ့ရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ ေတာင့္တကင္းစြာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ သူ႔ဘဝကို ေက်နပ္ေရာင့္ရဲစြာ ျဖတ္သန္းေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
                          ခ်စ္သူက ႏွလံုးသားထဲမွာ ျဖတ္သြားတဲ့အခါ ဒဏ္ရာေတြ မခ်န္ခဲ့ဘဲ ေျခရာေတြသာ ခ်န္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေျခရာေတြကလည္း ပန္းပြင့္ေျခရာေတြသာ ျဖစ္ေနတာမို႔ ကၽြန္မအရမ္းကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။
                                                                                                အျပံဳးပန္းေတြ ပြင့္ေစခ်င္တဲ့
                                                                                                           ပန္းပံုျပင္



Monday, January 27, 2014

ဘာမွ ေရးမထားတဲ့ စာရြက္



စာရြက္ေပၚမွာ ေဆးတစ္စက္
မင္တစ္စက္
အေရာင္တစ္ခု
ဘာမွ ရိွမေနဘူး။
အျဖဴထည္သက္သက္မွ
ပကတိအျဖဴ
ဘာမွ မရိွ နတၳိ
အမွား လည္းမရိွ၊
အမွန္တရားတစ္ခုလို႔
ဟစ္ေၾကြးမႈ မရိွ
စိန္ေခၚမႈ မရိွ
ျဖဴစင္မႈခ်ည္း သက္သက္
အဲဒါဘဲရိွေနတာ အလွတရားတဲ့လား။

မညာပါနဲ႔
ဘာမွ မရိွတဲ့ အျဖဴထည္
တစ္ေနရာရာမွာ
တစ္ခုခုအတြက္
အသံုး၀င္ႏိုင္ေပမယ့္
ကြပ္လပ္ က လက္ေတြ႕မွာ
လပ္ေနတာဘဲ။

ဘာမွ မေရးရေသးတာ
လွသတဲ့လား။
ေရးလို႔ ရတဲ့စာရြက္နဲ႔…
မေရးရေသးတဲ့ စာရြက္…
အသံုးျပဳမႈတန္ဖိုးနဲ႔
ကာလတန္ဖိုး
မေရးရေသးတဲ့ စာရြက္ေတြ
၀ယ္ရန္ အလိုရိွပါတယ္။
ေစ်းကစားဖို႔ စာရြက္လိုေနတယ္။
ျပံဳးပန္းေတြ ပြင့္ေစခ်င္တဲ့
ပန္းပံုျပင္

Thursday, October 17, 2013

ပံုေျပာေကာင္းသူမ်ား

ေဖေဖက ငယ္ငယ္တုန္းက ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အမ်ားသား။ ေဖေဖက စကားေျပာေကာင္းသည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ မင္းမူခဲ့ေသာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား အေၾကာင္းေတာ့ ေဖေဖက မၾကာခဏေျပာျဖစ္သည္။ 
"ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ တကယ္က လူဆိုးလူေပေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ သမီးတို႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို လူၾကမ္းလူရိုင္းေတြလဲ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ က စကားေျပာေကာင္းတဲ့ လူရည္လည္ၿပီး၊ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ေနတတ္ၾကတဲ့ ပညာတတ္ေတြ။ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဆိုတာ ရုပ္ရွင္ တစ္ခုမဟုတ္ဘူး။ ဇာတ္လိုက္မင္းသား သက္သက္မဟုတ္ဘူး။ အျပင္မွာ တစ္ကယ္ရိွခဲ့တာ။"
ေဖေဖသည္လို စေျပာၿပီဆိုရင္ သူတို႔ ေတြ ရခိုင္ရိုးမေတာထဲမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ႕ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ပံုေတြကို လည္း ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္သည္။ သူတို႔ ေတြ ေတာထဲမွာ တစ္မိုးတြင္းလံုး ပုန္းေအာင္း လို႔ ေနၾကတာ က ဘယ္လို ၾကမ္းတမ္းၿပီး ရာသီဥတု ဆိုးရြားတယ္။ လူေတြဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ ေၾကာင့္ခက္ခက္ခဲခဲ ေနၿပီး အေသခံခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြ စတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပ တတ္သည္။ ေနာက္တစ္ခု ေဖေဖေျပာတတ္တာက ေဖေဖ့အဖိုး အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ သူက တစ္ကယ္ေတာ့ ရြာမွာ ၾသဇာရိွသူ။ သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူက ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ေထာက္ပံ့ရိကၡာေတြ ေပးခဲ့သည္တဲ့။ သူတို႔ ပုန္းေအာင္းေနစဥ္တြင္ သံုးရန္ ပစၥည္းပစၥယေတြ ဝယ္ေပးခဲ့သည္တဲ့။ ေဖေဖေျပာဖူးေသာ စကားမ်ားတြင္-
 ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ႕ အသက္က မွန္ဘဲသမီး။ သူတို႔ တစ္မိုးတြင္းလံုး ပုန္းေနၿပီ ဆိုရင္ အေဖ့အဖိုးက သူတို႔ကို အဓိက ဝယ္ေပးခဲ့ရတာက မွန္ေတြဘဲ။ သူတို႔က မိုးတြင္းဆို ရခိုင္ရိုးမက သစ္ပင္ေတြမွာ သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ၾကားမွာ ပုခက္ဆင္ၿပီး ပုခက္ေပၚမွာ မိုးကာအုပ္လို႔ ေနၾကရတယ္။ ကၽြတ္ေတြကလည္း သစ္ပင္ေပၚက တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္က် ေနသတဲ့။ သစ္ပင္တစ္ပင္ တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ပ်င္းတာေပါ့။ ေအာက္လည္း ဆင္းလို႔ မရဘူး။ စကားေျပာေဖာ္ကလည္း မရိွ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ ပုခက္ေပၚမွာ မွန္ေတြၾကည့္ၿပီး တရားေဟာက်င့္ၾကတယ္တဲ့။ တစ္မိုးတြင္းလံုးကို ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြ ကို ေရအစား ဝါးၾကရတယ္။ မိုးကုန္လို႔ ရြာေတြေပၚကို လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔က အေျပာအေဟာေကာင္း တဲ့ သူတို႔ေတြကို ရြာခံေတြက ခ်စ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒါကေဖေဖေျပာျပျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက အခ်ိဳ႕သာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မသူတို႔ကို သနားခဲ့ဖူးသည္။ ေဖေဖကိုယ္တိုင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း။ ေတာခိုဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ေဖေဖ့ကို အေဖ့ရဲ႕ အေဖက အတင္းေက်ာင္းထားခဲ့ရ။ ရန္ကုန္ကို ပို႔ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြက မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ဖူးတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ အျမဲစကားေျပာတဲ့ အခါ တိုင္းေရး ျပည္ေရးကို ေဖေဖက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့အခါ သူေျပာတဲ့ အယူအဆ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မလက္ခံသေဘာက်ခဲ့တာေတြ ရိွသည္။
ေငြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ဦးညႊတ္မေပးနဲ႔ သမီး ေလာကမွာ ျပန္ဝယ္လို႔ မရတဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးရိွတယ္။ ေဖေဖေျပာျပမယ္ ေလာကမွာ လူသားဆန္ဖို႔က အဓိက။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေၾကာက္စရာမလိုဘူး။ သမီး ေျပာခ်င္တာကို ေျပာလို႔ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး မွ်မွ်တတေတာ့ ေျပာရမယ္။ မတရား မလုပ္နဲ႔။ သမီး ေျပာထားတဲ့ စကားကို တာဝန္ယူရမွာ သမီးကိုယ္တိုင္ဘဲ။
စတဲ့စတဲ့ စကားေတြကို နားရည္ဝ ေနတဲ့ ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမေတြ က ကြန္ျမဴနစ္မ လို႔ သမုတ္ခဲ့ ေျပာဆို ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ ဖူးတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာလို႔ အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီး တဲ့ အခါမွာ ေဖေဖ့ကို အျခား တစ္စိမ္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ ျမင္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္တတ္လာတဲ့အခါ ေဖေဖ ေျပာခဲ့တာေတြ အားလံုးကို ေဖေဖ မက်င့္သံုးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းက တစ္ေရးေရး ေပၚလို႔သာလာတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ေဖေဖေျပာခဲ့တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အေၾကာင္းကို မစဥ္းစားဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရေတာ့တယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ အဖိုးက ကြန္ျမဴနစ္ေတြ သံုးဖို႔ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ေတာ့ ဝယ္ေပးၿပီး သူ႔သားသမီး ေျမးေတြကို ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ေတာခိုတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ တစ္ေယာက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘဲ ပညာတတ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သလဲ။ အဲဒီ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ သူေတြကို စကားေျပာေကာင္းေအာင္ က်င့္ဖို႔ ၾကည့္မွန္ေတြ ဝယ္ေပးၿပီး ဝယ္ေပးတဲ့ သူကိုယ္တိုင္က သူတို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ တရားေတြကို မယံုၾကည္တဲ့အေၾကာင္းကို ဒီလူေတြ သိသြားၾကသလား။ မသိခဲ့ၾကဘူးလား။ ဘာေၾကာင့္ ကမာၻတစ္ဝန္းလံုးမွာ ဒီစံနစ္ႀကီးစိုးတဲ့ ေနရာအားလံုး လိုလိုမွာ အရင္းရွင္စံနစ္က ေနရာဝင္ယူလာႏိုင္ၾကသလဲ။ ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ သူတို႔ ေျပာတာကို လူေတြက မယံုၾကည္ဘဲ သူတို႔ကို ပံုေျပာေကာင္းသူေတြလို႔သာ သတ္မွတ္ထားလို႔လား စတာေတြကို ကၽြန္မေတြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ က မရိုင္းစိုင္းဘူး ဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ သူတို႔ လူေတြ အမ်ားႀကီး သတ္ခဲ့တာလဲ။ အသက္ ၃၀ ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မ လိုက္မမီခဲ့တဲ့ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားႀကီးေလ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဧရာဝတီ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွာ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ ယံုတမ္းပံုျပင္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီေလ။ ဘာစာအုပ္စာတမ္းမွ မီျငမ္းစရာ ဒီေန႔ အခ်ိန္အခါမွာ ဘာလို႔မ်ား မက်န္ခဲ့ဘဲ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္ ရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာ ေဖေဖ့ထံမွသာ ၾကားရဖူးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ့ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္မရိွေတာ့ တဲ့ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ေခတ္တစ္ေခတ္မွာ ေရာက္ေနေတာ့တဲ့အခါ ေဖေဖဟာ ပံုေျပာေကာင္းသူေတြထဲက တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ရေတာ့တယ္။  
 

Tuesday, October 16, 2012

ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ ေလွ်ာက္လြဲခ်က္

                အခုတေလာမွာ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိေနတာေတြက ျမစ္ေတြ အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ျမစ္ေတြ ျမစ္ေတြ၊ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနရဲ႕၊ ေျဖာင့္တန္းစြာ စီးဆင္းေနရဲ႕၊ လွပစြာစီးဆင္းရဲ႕၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၾကမ္းတမ္းစြာစီးဆင္းရဲ႕၊ ေျမကမ္းေတြကို တိုက္စားသြားရဲ႕၊ ေျမႏုကၽြန္းေတြ ေျမၾသဇာေတြကို ပို႔ခ်ရဲ႕။
               ဒါေပမယ့္ ျမစ္ဆိုတာက ဆီးဆင္းေနမွ အသက္ရွင္ရမွာပါ။ စီးဆင္းမႈက ၾကမ္းတမ္း သည္ျဖစ္ေစ၊ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕သည္ ျဖစ္ေစ၊ ျမစ္ဆိုမွေတာ့ စီးဆင္းရမွာဘဲ မဟုတ္လား။ ေျမေတြ တိုက္စားသြားတာ၊ အနည္ေတြ ပို႔ခ်သြားဖို႔ မဟုတ္လား။ တိုက္စားသြားသည့္ အနည္ေတြကိုလဲ ယူေဆာင္ၿပီးရင္ တစ္ေနရာမွာ လႊတ္ခ်ခဲ့ရတာဘဲ။ ျမစ္ဆိုတာ ရစ္ေခြသြားခ်င္သြားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေကာက္က်စ္ဘူး။ ျမစ္ဆိုတာ သယ္သြားခ်င္သြားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ မလွည့္စားဘူး။ အားလံုးကို ျပန္ေပးတယ္။
               စီးဆင္းမႈေတြကို ရပ္တန္႔ေပးလိုက္ရတာနဲ႔ ျမစ္တစ္ခုဟာ နိဂံုးခ်ဳပ္ခံလိုက္ရတယ္။ အသက္ခံလိုက္ရတယ္။ အဆံုးသတ္သြားရတယ္။ ျမစ္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို ေပ်ာက္ဆံုးေပးလိုက္ရတယ္။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း စီးဆင္းတဲ့ ျမစ္က စီးခြင့္မရိွေတာ့ဘူးတဲ့လား။ ေရလ်ံေစတဲ့ ျမစ္ကို ပိတ္ပစ္ရမယ္တဲ့လား။ ေရတိုက္စားတဲ့ ျမစ္က မစီးရဘူးတဲ့လား။ ဒီေရေတြ ေနာက္ျပန္ဝင္ခြင့္ျပဳတဲ့ ျမစ္ကို ေကာေစရမယ္တဲ့လား။ လူေတြ ေရေၾကာင္းသံုးလို႔ မရတဲ့ျမစ္က အသံုးမက်ဘူးတဲ့လား။ ျမစ္ကိုပိတ္မွ အလင္းေရာင္ရမွာမို႔ ျမစ္ကေသေပးရမယ္တဲ့လား။ ျမစ္မရိွမွ .......... စတာေတြ ရမွာမို႔ ျမစ္ကို ႀကိဳးစင္တင္ရမယ္တဲ့လား။
              “လူမွာ လူ႕အခြင့္အေရး ရိွသလို၊ ျမစ္ေတြမွာ ျမစ္အခြင့္အေရးရိွတယ္။ ငါတို႔ဟာ ျမစ္ေတြျဖစ္တယ္။ ငါတို႔ လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္းရမယ္။ ငါတို႔ ေျမၾသဇာေတြ သယ္ပို႔ေပးရမယ္။ ငါတို႔ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္တဲ့ ေရေတြ သယ္ေပးရမယ္။ ငါတို႔ သဘာဝေတြ၊ ငါတို႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ရဲ႕ အေမြ အႏွစ္ေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၊ ငါတို႔ သမိုင္းေတြ ဒီျမစ္ေတြထဲမွာ ရိွတယ္။ ငါတို႔ ျမစ္ေတြ လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္းပါေစ။”

Wednesday, March 10, 2010

Flowers in the Grass Ledgend (5)





Photographer: Pan Pon Pyin
Location: Yangon, Myanmar


Flowers in the Grass Ledgend (4)




In an early morning, dew drops visited to earth. The grasses host them for the morning and explained about the world. The flowers in the grass land made friend with the tiny drops of water. They shared freshness, beauty and the elegence of their partnership. In that morning, they created a performance art show named "Dewellers on Earth".

Photographer: Pan Pon Pyin
Location: Yangon, Myanmar

Flowers in the Grass Ledgend (3)





ျမက္ပင္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ခါ ႏွင္းရည္ေသာက္
ငါကမင့္စကား ၾကားလည္း ၾကားခ်င္
ေၾကာက္လည္းေၾကာက္၊
ေဆာင္းဦးကာလကုန္ရင္ ျမက္ေတြေသေရာ၊
ငါေကာ.....။
(ဂ်ပန္ကဗ်ာတစ္ရာရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ရာ မွ)
ေဒါက္တာသန္းထြန္း ျမန္မာျပန္သည္
Photographer: Pan Pon Pyin
Location: Yangon, Myanmar

Flowers in the Grass Ledgend (2)







In the dark of the night, a winter, the grasses whispered. They had an assembly of how they will make their debutante of the year. The little flowers in the grass were excited of how they can manage to make the mother earth more beautiful. Yes, they had been discussing about how they will bloom and when. Who will go when? They were deciding their time and period. The little insects and crickets were giving applause that the little awake and traced their path in the morning.
Photographer: Pan Pon Pyin
Location: Yangon, Myanmar

Saturday, March 6, 2010

လြင့္ေျမာျခင္းမိုးတိမ္



ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ ေနဝင္ခ်ိန္ အလွက
ခူးယူသူရဲ႕ ဘဝနဲ႔ ဆိုင္သတဲ့လား
ေျမေပၚမွာ ၊ ေရထဲမွာ
ေနရာတိုင္းမွာ လွႏိုင္ တဲ့ပန္းက
ဘာအားမာန္ ေတြနဲ႔မို႔
အံတုႏိုင္ရဲတာလဲ။




ပန္းပံုျပင္

Thursday, September 17, 2009

Flowers in the Grass Ledgend (1)

"A weed is no more than a flower in disguised." There are flowers in unexpected corner of our life that are waiting for us to enjoy but we usually skiped it.
There are colours that awaits us to see but we usually omitted it.
Thre are beauties in nature but we need to regonize.





Photographer: Pan Pon Pyin

Location: Yangon, Myanmar

Monday, June 29, 2009

Deciver's Season


Cast in the shape of scent or suggestion;
over, along night’s avenue streaming,
as hope or moth above street-lamp flying,
paradise flutters the evening air.

Is it the almond’s coral bay
which beckons both the heart and eye
to fabled continents of pearl
where paradise gardens sway with the wind?

Caught in a crochet of leaves and tresses-
a conjured trellis of gold and green-
close to the touch yet not for touching,
paradise hovers an inch out of hand.

So April ends and the charm is over.
One dawn within the shaken boughs
we find a death’s-head choked with blossom….
paradise gardens fall in the wind.
Derek Stanford
1918


There was a time Indian Lilac blomming daringly in a summer. But before that flowers were even waiting to bloom, there was a person who listened someone's secret dream.

What could be the dream of a little girl three years ago? Whom did she trust and open her heart? Now, these are not important at all. Whom, did I trust? May I ask myself again. Is there a posibility she can manage with? It is not important at all. However, the only important thing is to carry on.

One may not notice that receiving trust from someone is a responsibility to maintain the trust.
With a heartfull of love and a pocketfull of dreams,
Pan Pon Pyin

Friday, June 26, 2009

Life in Parallel Frames



There is somewhere I could hide my happiness and sadness during a two years stay in a very colourful and peceful town. That is a paint-brush and a paper with blocks on it to rander all my emotion with colours.
If our life be straight lines paralle to each other never intertwine, there is still an enormous attraction for all of us that might be like a hurricane or a black hole. Our colour of life rander around that enormous attraction. The space of these strips differ with some having a bigger place and some have to move on as thin and fast lines. The colour of our lives changes but not in the same pattern. Some moves wildly from one to another, some would change harmoniously, some with contrast and some mildly mixing with others.
But there are still lives that could not bear the full and have to take out a piece to rander with completely different colou from its own life. As an artist, I would simply wish our earth would be more colourful and composed beautifully with all different shapes, colours and pattern from every strip of colours around us.

Wednesday, June 17, 2009

ေက်ာင္းသြားေဖၚ ႏွင္႔ ဒဂၤါးျပား



ေ၀း ကြာမွဳေတြရဲ့ နိဒါန္းကို
ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း ရဲ့ အစလို႔
လမ္းခြဲမွာ
ငါတို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႔
ေက်ာင္းသြားေဖၚေရ….

မၿငိမ္းခ်မ္း လည္းရိွပါေစ
ငါတို႔ဟာ
တစ္ေလွတည္း စီး တစ္ခရီးတည္းသြား သမို႔
အလြမ္းတို႔ ျပယ္ေစသတည္း
မုန္းမာန္တို႔ ေ၀းေစသတည္း….

မတူတဲ့ အျမင္…
ၾကင္နာမွ်တ ေ၀ခြဲမရတာေတြ
ငါတို႔ၾကားမွာ ျခားနားထားခဲ့ရင္
လွပတဲ့အနာဂတ္ တစ္ခုဆီကို
ငါတို႔တူတူ သြားတဲ့အခါ….

ဆိုက္ကားစီးၿပီး သြားေနတယ္လို႔
သိေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္မွာ
ေက်ာခိုင္းထားရတာ
ျပႆနာ မဟုတ္ဘူးေနာ္
ေက်ာင္းသြားေဖၚရယ္….

တို႔ေတြရဲ့လမ္း ေျခလွမ္းအသေခၤ်
မတူတာေတြစုစည္း
ၿငီးတြားဖို႔ေတာ့ မလိုခဲ့ဘူးေနာ္
အာဃာတမ်ား လြင့္၍
ျပဳံးပန္းတို႔ ပြင့္ေစသတည္း ။

ပန္းပံုျပင္


Tuesday, June 16, 2009

Beauty of Complication

In art, as in literature, ugliness rendered with compassion is beauty.
W. Joe Innis, Artist

There was in December 2007, Annivesiry of Faculty of Agriculture was held. There was a friend place that attracted me so much. That was the display of lilies.

There were stalks entangled among each other to make them into a knot. It was a very simple arrangement that just put the whole plant into a pot and tied into a knot of flowers. There was a feeling of entangle. It makes me smother to see that knot of flowers but it is amazingly simple and natural decoration that is attractive.

In life, I always felt entangle or supressed but it is part of me. I have to communicate and cooperate to make a simple yet beautiful compromise with others though it may restrain my freedom. Yes, I want to be part of the knot of flower to creat a beautiful place around me.


Tuesday, June 9, 2009

Dawn in Bagan

* Dhamayangyi Temple at Dawn from Shwe San Daw Pagoda.
A morning in March 2007, there was a girl travelling in Bagan with hope, expectation and courage for the challenges that will come to her for the next two years.
Her uncle, Saw Yan Naing, told her at that time that the uprising pagodas everywhere in Bagan is a civilisation that is the most distinct glory in Southeast Asia. This is the only one archaelogical site in the histroy with enormous brickworks in Southeast Aisa.
He said, the long lasting civilization with full of glory need a great work and took a long time to build up. Yes, of course the people of Bagan built up the city from time to time and it took about 400 years for the civilization to get to the most beautiful and prosperous stage. It took the life time of about five generations. But if those people did not improve the knowledge, system and skills knowing that the results will not come back in their life time, will there be a wonderful civilization?
With that tought, I whispared myself, "Be patient, be patient, be patient and have preseverence to overcome the struggle. It is not building a whole civilization, it is just going a step forward, it should not be difficult at all because there will be friends and collegues sharing the task with us."

*These pictures were taken from Shwe San Daw Stupa at dawn.

Monday, June 8, 2009

If I were a flower, .......











These pictures were taken when my heart was broken. I thought if I were a flower, will I be heart broken when someone leaved me alone?
If I were a flower, will I be crying when all the expectaion gone away?
I think that I am not as fragile or as short-lived as a flower.
Why those teary eyes shedding the juice of heart when I lost someone?
I think the flowers would have experienced that so many people just stop and had a glance and then leaved.
If they cry for everyone who glanced at them, will they be still beautiful?
A flower does not bloomed dedicating to someone like human beings that they can decorate the earth more than other things. May be that is why they can give a radiant of beauty, the glory of earth that comes from the gallant act. Blooming of a lower itself is adventurous effort being unkonw about thier future, whether they will be picked up by some one or will they wilted and die. They don't know who will pick them up or what kind of intention that bypassers will have. How they will disappered is a puzzel but they still glow their lives to give out glory on earth. They come on to earth without a fail. It is a small flower that have courage and glow with elegence.
I can't think why I am crying and cannot brave like a flower. I live longer than a flower and have plans in life. A flower does not come with a plan but with courage. So, I have tears when my plans does not meet with reality. If I were a flower, I will not cry and just give a beautiful smile to fill the earth with my beauty.
However, these flowers infront of me were very beautiful that I stopped crying and gazed at them. They are with similar range of colour. They have so many different shapes, colours and character but they are equally beautiful. If I were I flower, I will never compete with anyone or any flower because I am the daughter of earth and other flowers will be my sibilings.

Thursday, June 4, 2009

A Homeless Evening


There is not a single star, where will be the moon?
Not a piece of cloud, where will be the cover from glare?
Please not a single bird,
for there is a pair of teary eyes with full of expectation.
Where will be my hide-out?
Some say that a heor just roam around,
May I not be a hero.
May I be a bird who can go back home for every single flight.
Even the flowers in my mother's garden will cry
if I don't have a place to lie.
Please, all the lullabies come to me,
for a girl longing for home.

Enriching and Preserving



If colours are made to be attractive,
how about this...
but....
If I were choose to be a flower, I would rather be white that anyone can put any colour they would desire and be peaceful. But in a culture........




If flower represents a culture of a nation, will we be white flowers or colourful flowers? Is that white means innocent, gracefulness and purity? Or is that mean unicolour, colourless and boaring? So, where is the beauty of cultural diversity? Sometimes I long for purity but for the culture, certainly I don't want my culture be pure. I would appreciate diversity. Some say that impurity means disguised but I would rather be disguised in culture than confront with others. Then what? Where will be my tridition, custom and culture in the age of globalization.

So, where is an answer for that cultural diversity and purity. How to accept? Where to accept and where to say no? Yes we really don't have a clear cut solution. So, how our society will be going into a unity without conflict?

If we don't mix and pure in each of our culture and unite together? If you say that I am a cocktail, I would rather accept because the combitnation of same colourless species seems lack of interst and I think we need color to mix in this cluster.

Tuesday, June 2, 2009

The Mount Popa of Myanmar

Mount Popa, an extinct volcano in Kyaukpadaung, near Bagan.

Cliff of Mount Popa is about 2417 feet above sea level with 777 stairs to go up the hill.

The Mount Popa stands in Kyaukpadaung Township in central dry zone. It is an extinct volcano about 4950 feet above the sea level. The mountain is famous for its yellowish flowers called Sagawar and rich varieties of its flora and funna. The cliff of Mount Popa is also famous in the legend of Myanmar thirty-seven Nat stories.
There are thousands of vistors to Popa mountain for so many different reasons all around the year. Some are for the Nat festivals, historical research, holidays and environmental research around the mountain. This is one of the earliest community forestry projects in Myanmar. The restoration of habitats in Mount Popa starts around 1970s.
In the songs and poems as early as Bagan era (1240s) and up till now, the yellowish flowers from Popa is still famous. The heories from the kingdoms are sent to Popa as messengers for plucking the flowers. The legendary heories in Bagan and Ava were around Popa in the stories with the beautiful girls from Popa mountain. The cliff of Popa is the place in the ledgends where the beautiful girls were waiting for their husband or their beloved. The stories were not happy endings of course. What was the cause of tragedy in these stories? Some people may answer that it is the fedual system. I would like to answer the cause of these repetitiveness of dramatic tragedy is that superstition and unawareness of gender equity.
I would like to mean that the Popa mountain stands as Mount Olypus of Myanmar having so many female Nats and stories of repetitive tragedy because of gender inequality. Now, in the days of 21st century, people still carrying the trait of superstition and gender discrimination in a different costumes. Under different skin, ethnicity and colours, we have so many tragedies because of unawareness. How long these beautiful flowers in Popa will still falling with the wind? How long shall we take these tragic histroy along with us? How long shall we still give compensation to our mistreat or unfair judgement to those legendary girls by worshiping or giving respect in our society? Yes, we have so many questions yet not have answer to us in our society.

Sunday, May 31, 2009

The Flame of the Forest




There was a day in February, I wandered in the campus feeling despair. There was a tree blooming orange red flowers near the red temple I like. It is the flame of the forest, the symbol of our university. I remember the time I climbed the tree near a little stream to pluck the flame of the forest. At that time I was nine. I felt for love. I missed my grandma. It is a very significant flower in my grandma's life.
She was sixteen and my grandpa was fifty-four, she fell in love with my grandpa taking outdoor pictures in the forest in front of grandpa's bungalow. It was a time when there were flame of the forest blooming brightly. She got married with him no matter whatever people around her refused. She had a blind love rejecting all her opportunity and a student life as a medical student. She finally divorced with my grandpa after fourteen years hearing he said to her that the monkey he brought up is scaring him then. She managed herself to get three degrees, two diplomas and a master and proved her ability to her ex-husband and in-laws. How did she manage her emotion, feelings and love? I think, the flame of the forest would have burned her heart and life. How did she face life with the little children and as a divorced wife? Her decisions and the way she lived was too bold to me. I can't imagine is there other way for her to live peacefully in life. I am not sure.
When I see the flowers blooming as if burning in the middle of the day, I remembered to look at my heart and problems again. Is it a big scar like the problem that grandma faced? I have courage to reconsider the problems in my life and felt that I am not that bad in life. However, the flame of the forest reminds me of a girl who passed the same problems with me much earlier on earth.